All posts by Ifigeneia Konstantinidou

Η σπουδαία άγνωστη Μπίνκα Ζελιάσκοβα

Του Δημήτρη Κερκινού

Τολμηρή και ασυμβίβαστη, η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτις της Βουλγαρίας και μια από τις λίγες γυναίκες παγκοσμίως που σκηνοθέτησε ταινία μεγάλου μήκους τη δεκαετία του ’50, η Μπίνκα Ζελιάσκοβα παραμένει, δέκα χρόνια μετά τον θάνατό της, μια άγνωστη ευρωπαία δημιουργός. Δεν είναι τυχαίο που μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες του κινηματογράφου της εποχής μας, ο σκηνοθέτης, κριτικός και ιστορικός του σινεμά Μαρκ Κάζενς, συμπεριέλαβε ταινίες της Ζελιάσκοβα στο εμβληματικό του ντοκιμαντέρ Οι γυναίκες κάνουν ταινίες, σχολιάζοντας: «Το έργο της αμφισβητεί τις παραδεδομένες αντιλήψεις μας για το σινεμά. Γιατί το όνομα της Μπίνκα Ζελιάσκοβα δεν είναι γνωστό στους σινεφίλ;». Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι το πρώτο φεστιβάλ που παρουσιάζει ένα ολοκληρωμένο αναδρομικό αφιέρωμα στο έργο της.

Continue Reading

Το όνομά μου είναι Ντίνος Κατσουρίδης.

Γεννήθηκα το 1927 στη Λευκωσία της Κύπρου.

Οι πρώτες μου (θολές) μνήμες είναι το κάψιμο του εγγλέζικου κυβερνείου, η απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τη δύση του ήλιου, οι εγγλέζοι στρατιώτες με τα κοντά χακί παντελονάκια και η άγρια τρομοκρατία τους μέχρι του σημείου οτιδήποτε γαλανόλευκο – ακόμα και στις … ρόδες ενός κάρου – να θεωρείται ποινικό αδίκημα. Θυμάμαι τα πρωινά που, μόλις ξύπναγα, χωνόμουν στο κρεβάτι των γονιών μου και τραγουδούσαμε τον εθνικό ύμνο και το Μαύρη είν’ η Νύχτα στα Βουνά.

1940. 28 Οκτωβρίου.

Οι ιταλιάνοι εισβάλλουν στην Ελλάδα και την ίδια στιγμή η στρατοκρατούμενη Λευκωσία πλημμυρίζει στην ελληνική σημαία. Όλα τα παλικάρια τρέξαμε να καταταγούμε, εμένα όμως με διώξανε οι εγγλέζοι γιατί φορούσα κοντά παντελονάκια.

Continue Reading

Θέλουμε σινεμά, με κάθε τρόπο.

~ του Βασίλη Σερβετά

Η Polaroid αυτή, διάρκειας 71 λεπτών, περιέχει μέσα της μια ολόκληρη ταινία. Το λευκό, που περιλαμβάνει όλα τα χρώματα, μας θυμίζει πως δεν έχει τόση σημασία τι ταινία βλέπουμε, αλλά τι μας κάνει η κάθε ταινία να αισθανόμαστε. Κι αυτό δε μπορεί να το αποτυπώσει κανένα φιλμάκι.

Θέλουμε περισσότερα φώτα στις οθόνες μας. Θέλουμε σινεμά, με κάθε τρόπο.

1821, 1838, 1943, 1944, 1945, 2021 : Μάρτιος ήταν τότε, Μάρτιος είναι πάντα. Το τραύμα και η συγκρότηση της εθνικής ταυτότητας.

του Ορέστη Ανδρεαδάκη

Το παρακάτω κείμενο συνομιλεί με τις αφηγήσεις του Η πόλη και η πόλη, ένα πρωτότυπο πολυμεσικό πρότζεκτ που αναπτύχθηκε σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου και σε συμπαραγωγή με την εταιρεία παραγωγής Homemade Films. Μια εγκατάσταση σε συν-σκηνοθεσία Χρήστου Πασσαλή και Σύλλα Τζουμέρκα, δύο σκηνοθετών που γεννήθηκαν στη Θεσσαλονίκη το 1978 και επιστρέφουν για πρώτη φορά δημιουργικά σ’ αυτή. Ένα κινηματογραφικό σχέδιο μεταξύ μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και ταινίας-δοκιμίου (essay film). Έξι επεισόδια από τη ζωή και τα δεινά που υπέστη η εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης ενώνονται κινηματογραφικά με την πόλη του σήμερα, δημιουργώντας μια πολυπρόσωπη κινηματογραφική αφήγηση στην οποία δυο πόλεις συνυπάρχουν στο ίδιο πλαίσιο: η πόλη της Θεσσαλονίκης του περασμένου αιώνα και η πόλη της Θεσσαλονίκης όπως είναι τώρα.

Continue Reading

Το σινεμά στον δρόμο της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας

Σε έναν ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο, όπου αναδύονται διαρκώς νέες προκλήσεις, τα κινηματογραφικά φεστιβάλ οφείλουν να λειτουργούν ως φορέας μιας συνολικής αλλαγής, πέρα από τα στενά καλλιτεχνικά όρια και να αγκαλιάζουν δράσεις που στοχεύουν σε ένα πιο αισιόδοξο αύριο. Η πρωτοβουλία film sos αναδεικνύει το ζήτημα της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας στις κινηματογραφικές παραγωγές. Για το εγχείρημά τους και για ένα κρίσιμο στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε όλοι μαζί, μάς μιλούν η Έμμα Δοξιάδη και η Αλεξάνδρα Ματθαίου, σκηνοθέτιδες, σεναριογράφοι και παραγωγοί.

Continue Reading

Η οργή

της Ελίζας Μπενβενίστε

Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές αν όλα αυτά αντισημιτισμός:
Να με ρωτούν αν αισθάνομαι πρώτα «Εβραία» ή «Ελληνίδα». Να ακούω ξανά και ξανά το «για όλα φταίνε οι Εβραίοι» ή το «οι Εβραίοι κρύβονται πίσω από όλα», από ανθρώπους κάθε κοινωνικού και μορφωτικού επιπέδου. Να φωνάζουν οι οπαδοί κάθε απόχρωσης. «Εβραίοι γουρούνια να γίνετε σαπούνια!» κάθε φορά που παίζει η ομάδα τους με τη Μακάμπι. Να με ρωτάει μια φίλη μου, χωρίς κανένα δισταγμό, σε μία βεράντα στην Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης: «Δηλαδή τώρα, όλα αυτά που λένε για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους θαλάμους αερίων είναι αλήθεια;». Να με κατηγορούν μεταξύ αστείου και σοβαρού κάθε Πάσχα ότι «εσείς σταυρώσατε τον Χριστό». Να είμαι έφηβη και η μαμά του αγοριού μου να τον πιέζει να χωρίσουμε επειδή είμαι Εβραία. Και το ίδιο να επαναλαμβάνεται και με άλλα αγόρια ή άντρες σε διάφορες φάσεις της ζωής μου. Να ακούν το επίθετό μου στη Θεσσαλονίκη, όπου ζούσαν περισσότεροι από 50.000 Εβραίοι πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και να με ρωτούν από ποια χώρα είμαι. Να έχει εκτοπιστεί η οικογένειά μου σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, να έχει βιώσει πείνα, απελπισία, θάνατο και όσοι επέζησαν να βλέπουν στην τηλεόραση να πωλούνται βιβλία που υποστηρίζουν ότι τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβη. Και αυτοί που τα πουλούσαν, λίγο καιρό μετά, να εκλέγονται στην ελληνική Βουλή.

Continue Reading

Εϊπίδης: ένα βιβλίο για τον Δημήτρη

Της Γκέλυς Μαδεμλή

Πώς περιηγείται κανείς στο προσωπικό αρχείο ενός ανθρώπου που άφησε μια ανυπολόγιστου μεγέθους κληρονομιά στην ιστορία του κινηματογράφου και του θεσμού που υπηρέτησε; Πώς μπορούν τα τεκμήρια αυτής της διευρυμένης διαθήκης να φέρουν κοντά τους ανθρώπους που συναντήθηκαν πραγματικά με αυτόν που έφυγε, σε κάποια από τις φαντασιακές ή τις επίγειες ζωές του; Ποιες ιστορίες αφηγούνται τελικά οι συνοδοιπόροι του, ανακαλώντας στοιχεία πέρα από τα λόγια, δηλαδή αισθήσεις και χειρονομίες – ή σκηνικά και props. Και ποιες ιστορίες αφηγούνται τα σπαράγματα με τον γραφικό του χαρακτήρα, οι φωτογραφίες με τα φθαρμένα χρώματα, τα επίσημα κρατικά έγγραφα και οι ανάγλυφες σφραγίδες που νομιμοποιούν κατά περίπτωση τη στάση ή τη μετάβαση; [Aκόμα κι αν για όσους έκαναν το σινεμά βίωμα και μέθοδο, και όχι χόμπι ή επάγγελμα, κάθε μετακίνηση κρύβει το παράδοξο: «I had nowhere to go», θα έλεγε ο Τζόνας Μέκας.]

Continue Reading